Μία συζήτηση με τον Αμεριακο-Σουηδό φυσικό-κοσμολόγο MAX TEGMARK καθηγητή του Μ.Ι.Τ.
21 March 2018
08 February 2018
Ελλάδα : Εθνικό Πάρκο Β. Πίνδου - ΕΛΛΑΔΑ : Τα ΕΘΝΙΚΑ ΠΑΡΚΑ & οι περιοχές ΝΑΤURA 2000
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ για τα ΕΘΝΙΚΑ ΠΑΡΚΑ στην Ελλάδα & στον ΚΟΣΜΟ
ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΣΩΣΟΥΜΕ : Τη Φύση - Το Περιβάλλον - Την Ιστορία -
Ελλάδα : Εθνικό Πάρκο Β. Πίνδου - ΕΛΛΑΔΑ : Τα ΕΘΝΙΚΑ ΠΑΡΚΑ & οι περιοχές ΝΑΤURA 2000
ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΣΩΣΟΥΜΕ : Τη Φύση - Το Περιβάλλον - Την Ιστορία -
Την Παράδοση : στην Αρχιτεκτονική, στους Οικισμούς, στη Διατροφή, στον τρόπο Ζωής
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ :
Ελλάδα : Εθνικό Πάρκο Β. Πίνδου - Περιοχές Προστασίας & NATURA 2000
Κροατία : Plitvice Lakes N.P.
Ισπανία : Ordesa & Monte Perdido N.P.
Χιλή : (5) Νέοι Εθνικοί Δρυμοί σε 10 εκατ. στρέμματα Γης!
Κροατία : Plitvice Lakes N.P.
Ισπανία : Ordesa & Monte Perdido N.P.
Χιλή : (5) Νέοι Εθνικοί Δρυμοί σε 10 εκατ. στρέμματα Γης!
Λίγα Λόγια :
Τα τελευταία χρόνια από πολλές πλευρές
-πολίτες/φορείς/οργανώσεις/πολιτεία-, γίνονται προσπάθειες, αγώνες,
έρευνες, μελέτες για τις πολιτικές διάσωσης περιοχών με
μεγάλο φυσικό απόθεμα όπως και για οικισμούς ή τμήματα πόλεων ή
κατασκευές (κτίρια και μη) που έχουν ιστορική & πολιτισμική αξία.
Στο κίνημα αυτό τελευταία έχουν ενταχθεί δράσεις και έχει αναπτυχθεί δημόσια το κοινό αίσθημα αγάπης στο "παλιό'' όπως επίσης και η ευασθητοποίηση στην παράδοση-μας.
Πιστεύω ότι δεν αρκεί μόνο αυτό. Μακάρι βέβαια, ακόμη και ΟΛΑ αυτά, να υπήρχαν πριν από 30-40-50 χρόνια (ανάλογα με την περιοχή και την πόλη). Αλλά δεν θα αρκούσαν ούτε και τότε. Οπως δεν αρκούν και τώρα.
Φυσικά η ζωή (και τότε) δεν ήταν τόσο όμορφη και άνετη, όσο δείχνουν οι κάθε είδους φωτογραφίες. Υπήρχαν ένα σωρό προβλήματα: στο σπίτι, στην φύση, το περιβάλλον, αστικό ή φυσικό. Ομως δόθηκαν λάθος λύσεις σε πολλά από αυτά που μας ενοχλούν.
Σήμερα όμως ? Τι κάνουμε, τώρα, γι' αυτά που εμείς έχουμε στην ευθύνη μας, τι κάνουμε για ό,τι μας άφησαν να διαχειριστούμε?
Χρειάζεται, τώρα, όπως χρειάζονταν και τότε :
- η ενεργός απαίτηση της κοινωνίας για τη Διατήρηση-τη Διάσωση τους,
- η δυνατότητα εφαρμογής ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ πρότασης, απέναντι στην κατεδάφιση και στην αποδοχή του ''καινούργιου'', που για εκείνη την εποχή συμβόλιζε την άνεση αλλά και την ''ζεστασιά''
- μαζί με τον μοντέρνο & τον σύγχρονο σχεδιασμό.
Από καιρό τώρα θέλουμε, όλοι μας, να διευρυνθεί και να μεγαλώσει αυτό το κίνημα των πολιτών και αυτή η απαίτηση της κοινωνίας, για ενεργότερα και αμεσότερα, μετρήσιμα, μέτρα & αποφάσεις για την διαφύλαξη & διάσωση Φύσης-Περιβάλλοντος-Παράδοσης, μέσα στα πλαίσια μία αξιοβίωτης ανάπτυξης.
Απαιτούμε, λοιπόν, σεβασμό και αγάπη από την πολιτεία και από τους συμπολίτες μας στο περιβάλλον, Αστικό και Μη. Προσπαθούμε να οικοδομήσουμε προτάσεις & δράσεις προς αυτόν τον σκοπό.
ΣΕ ΑΥΤΗΝ την κατεύθυνση είναι και οι νέες σελίδες για ''Τα Εθνικά Πάρκα στην Ελλάδα και στον Κόσμο'' που βλέπετε στο παρακάτω link.
Γνωρίζουμε, μαθαίνουμε, υλοποιούμε, διαφυλάττουμε, προστατεύουμε, συνεχίζουμε, τιμώντας την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας, που φτιάχτηκε μέσα σε μία όμορφη Φύση που μας επηρρέασε ΣΕ ΤΕΤΟΙΟ ΒΑΘΜΟ ώστε να φτιάξουμε μαζί της όλα αυτά μέχρι σήμερα, ΟΣΑ ΚΑΝΑΜΕ ΜΑΖΙ ΤΗΣ και όχι εναντίον-της. Και να μην τα καταστρέφουμε απερίσκεπτα, είτε μέσα στην πόλη είτε έξω από αυτή.
Περιμένουμε τις κριτικές σας !
Στο κίνημα αυτό τελευταία έχουν ενταχθεί δράσεις και έχει αναπτυχθεί δημόσια το κοινό αίσθημα αγάπης στο "παλιό'' όπως επίσης και η ευασθητοποίηση στην παράδοση-μας.
Πιστεύω ότι δεν αρκεί μόνο αυτό. Μακάρι βέβαια, ακόμη και ΟΛΑ αυτά, να υπήρχαν πριν από 30-40-50 χρόνια (ανάλογα με την περιοχή και την πόλη). Αλλά δεν θα αρκούσαν ούτε και τότε. Οπως δεν αρκούν και τώρα.
Φυσικά η ζωή (και τότε) δεν ήταν τόσο όμορφη και άνετη, όσο δείχνουν οι κάθε είδους φωτογραφίες. Υπήρχαν ένα σωρό προβλήματα: στο σπίτι, στην φύση, το περιβάλλον, αστικό ή φυσικό. Ομως δόθηκαν λάθος λύσεις σε πολλά από αυτά που μας ενοχλούν.
Σήμερα όμως ? Τι κάνουμε, τώρα, γι' αυτά που εμείς έχουμε στην ευθύνη μας, τι κάνουμε για ό,τι μας άφησαν να διαχειριστούμε?
Χρειάζεται, τώρα, όπως χρειάζονταν και τότε :
- η ενεργός απαίτηση της κοινωνίας για τη Διατήρηση-τη Διάσωση τους,
- η δυνατότητα εφαρμογής ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ πρότασης, απέναντι στην κατεδάφιση και στην αποδοχή του ''καινούργιου'', που για εκείνη την εποχή συμβόλιζε την άνεση αλλά και την ''ζεστασιά''
- μαζί με τον μοντέρνο & τον σύγχρονο σχεδιασμό.
Από καιρό τώρα θέλουμε, όλοι μας, να διευρυνθεί και να μεγαλώσει αυτό το κίνημα των πολιτών και αυτή η απαίτηση της κοινωνίας, για ενεργότερα και αμεσότερα, μετρήσιμα, μέτρα & αποφάσεις για την διαφύλαξη & διάσωση Φύσης-Περιβάλλοντος-Παράδοσης, μέσα στα πλαίσια μία αξιοβίωτης ανάπτυξης.
Απαιτούμε, λοιπόν, σεβασμό και αγάπη από την πολιτεία και από τους συμπολίτες μας στο περιβάλλον, Αστικό και Μη. Προσπαθούμε να οικοδομήσουμε προτάσεις & δράσεις προς αυτόν τον σκοπό.
ΣΕ ΑΥΤΗΝ την κατεύθυνση είναι και οι νέες σελίδες για ''Τα Εθνικά Πάρκα στην Ελλάδα και στον Κόσμο'' που βλέπετε στο παρακάτω link.
Γνωρίζουμε, μαθαίνουμε, υλοποιούμε, διαφυλάττουμε, προστατεύουμε, συνεχίζουμε, τιμώντας την ιστορία μας και τον πολιτισμό μας, που φτιάχτηκε μέσα σε μία όμορφη Φύση που μας επηρρέασε ΣΕ ΤΕΤΟΙΟ ΒΑΘΜΟ ώστε να φτιάξουμε μαζί της όλα αυτά μέχρι σήμερα, ΟΣΑ ΚΑΝΑΜΕ ΜΑΖΙ ΤΗΣ και όχι εναντίον-της. Και να μην τα καταστρέφουμε απερίσκεπτα, είτε μέσα στην πόλη είτε έξω από αυτή.
Περιμένουμε τις κριτικές σας !
15 January 2018
Selanik, Saloniki, Saloniko, Saloniche, Soloun, Salonica, Salonique, Thessaloniki, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ! ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΣΟΥ!
Μία εκτενής εργασία με θέμα ΤΑ ΤΕΙΧΗ της ΠΟΛΗΣ από την κατεδάφισή τους μέχρι σήμερα :
Η εξέλιξη και η ταύτιση της πόλης, με τα τείχη της.
Χρονολογίες-Σταθμοί. Η σταδιακή τους κατεδάφιση - Πώς έγινε : από το 1860 μέχρι σήμερα. Ιστορικές Φωτογραφίες από τα Τείχη και την Ακρόπολη.
Πως τα τείχη έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη της πόλης και πως η πόλη έμεινε περίκλειστη σ' αυτά.
Τι γράφανε οι περιηγητές για την πόλη τον 18ο & 19ο αιώνα - Συγκλονιστικές περιγραφές τους.
Τα τείχη της Θεσσαλονίκης είναι Μνημείο προστατευόμενο από την UNESCO.
(Κυκλοφορεί δωρεάν στο διαδίκτυο).
https://www.scribd.com/document/368993126/Selanik-Saloniki-Saloniko-Saloniche-Soloun-Salonica-Salonique-Thessaloniki-%CE%98%CE%95%CE%A3%CE%A3%CE%91%CE%9B%CE%9F%CE%9D%CE%99%CE%9A%CE%97-%CE%A4%CE%91-%CE%A4%CE%95%CE%99%CE%A7%CE%97-%CE%A3%CE%9F%CE%A5
05 January 2018
Συζήτηση με τον Μουσικό & Συνθέτη Χρήστο Παπαδόπουλο.
Επιμελήθηκε ο Αλέξανδρος ΤΖΙΟΛΑΣ.
Η πορεία του - Οι Σταθμοί στην εξέλιξή του - Τα παιδικά του χρόνια - Πως ξεκίνησε - Πως φτιάχτηκε το συγκρότημα "Τα Παιδιά απ' την Πάτρα" που έσπασε ρεκόρ πωλήσεων σε δίσκους την δεκαετία του '80 - Ποιοί καλλιτέχνες αγαπάει και ποιοί τον επηρέασαν - Οι Pink Floyd και ο Ritchie Blackmore - Ο Βαγγέλης Δεληκούρας και ο Μ. Χιώτης καθόρισαν την φυσιογνωμία του - Τι κάνει σήμερα - Τι λέει για το ελληνικό τραγούδι - Τα ταξίδια του στην Ανατολή - Η γνώμη του για τους Έλληνες συνθέτες και τραγουδιστές - και άλλα πολλά ενδιαφέροντα......
Διαβάστε τα στο internet-ικό περιοδικό e-διάλογοι..... εδώ :
03 October 2017
ΠΌΣΟ ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΕΥΚΟ ΣΤΟ ΙΕΡΟ της Παναγίας στη ΣΑΜΑΡΙΝΑ;
ΠΌΣΟ ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΕΥΚΟ ΣΤΟ ΙΕΡΟ της Παναγίας στη ΣΑΜΑΡΙΝΑ;
Το 2002 συζητούσαμε με τον καθ. Θεολογικής κ. Σάκο και μεταξύ των άλλων
μας είπε οτι είχε μια απορία κ μια επιθυμία με αγωνία ταυτόχρονα.
Η απορία του ήταν πόσο χρόνων ειναι το πεύκο που εχει φυτρώσει στο ιερό του Ναού της Παναγίας στη Σαμαρίνα αναδεικνύοντας ενα θαύμα της φύσης.
Η σκέψη του για την ηλικία συνδυάζονταν με την αγωνία ποσα χρόνια "πήγε" ετσι το δέντρο ωστε να βγάλει κ ενα συμπέρασμα ποσο ακομη θα αντέξει. Επειδή θεωρούσε οτι με αυτο τον τροπο αναδεικνύεται ενα φαινομενο που δεν εχει αλλος ναός και ειναι μοναδικό ταυτόχρονα, επιζητούσε τροπο στερέωσης ετσι ωστε κ το δέντρο να παραμένει εκει αλλά και να ΜΗΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΣΕΙ η εκκλησία οταν το δέντρο, ψηλωνοντας, θα αρχίζει να κλειδώνιζει κ το θεμέλιο του δηλ το ιερό με τελική κατάληξη την κατάρρευση.
Τα τελευταία ερωτήματα κ αγωνιες παραμένουν. Όμως με την φωτογραφία των ΜΑΝΑΚΙΑ που ειναι περί το 1900 (συνημμένη, απομόνωσα για το θέμα μας απο την πανοραμική του χωριού μόνο τον Ι.Ν.) βλέποντας κ την ανάπτυξη του πεύκου στη θεση αυτη μεσα στο χρόνο, μπορούμε να πουμε οτι πρέπει να φύτρωσε περί το 1830.
Ο ίδιος είπε οτι φύτρωσε τα χρόνια της επανάστασης! Απίστευτο! Πλησιάζουμε τις χρονιές που υποστήριζε!
Σημερα δηλ ειναι κοντα 200 χρόνων !
Η πολιτεία, απομενει, να προφυλάξει το Εθνικό & Μνημειακό κεφάλαιο της ΣΑΜΑΡΙΝΑΣ.
Η απορία του ήταν πόσο χρόνων ειναι το πεύκο που εχει φυτρώσει στο ιερό του Ναού της Παναγίας στη Σαμαρίνα αναδεικνύοντας ενα θαύμα της φύσης.
Η σκέψη του για την ηλικία συνδυάζονταν με την αγωνία ποσα χρόνια "πήγε" ετσι το δέντρο ωστε να βγάλει κ ενα συμπέρασμα ποσο ακομη θα αντέξει. Επειδή θεωρούσε οτι με αυτο τον τροπο αναδεικνύεται ενα φαινομενο που δεν εχει αλλος ναός και ειναι μοναδικό ταυτόχρονα, επιζητούσε τροπο στερέωσης ετσι ωστε κ το δέντρο να παραμένει εκει αλλά και να ΜΗΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΣΕΙ η εκκλησία οταν το δέντρο, ψηλωνοντας, θα αρχίζει να κλειδώνιζει κ το θεμέλιο του δηλ το ιερό με τελική κατάληξη την κατάρρευση.
Τα τελευταία ερωτήματα κ αγωνιες παραμένουν. Όμως με την φωτογραφία των ΜΑΝΑΚΙΑ που ειναι περί το 1900 (συνημμένη, απομόνωσα για το θέμα μας απο την πανοραμική του χωριού μόνο τον Ι.Ν.) βλέποντας κ την ανάπτυξη του πεύκου στη θεση αυτη μεσα στο χρόνο, μπορούμε να πουμε οτι πρέπει να φύτρωσε περί το 1830.
Ο ίδιος είπε οτι φύτρωσε τα χρόνια της επανάστασης! Απίστευτο! Πλησιάζουμε τις χρονιές που υποστήριζε!
Σημερα δηλ ειναι κοντα 200 χρόνων !
Η πολιτεία, απομενει, να προφυλάξει το Εθνικό & Μνημειακό κεφάλαιο της ΣΑΜΑΡΙΝΑΣ.
Οι Εικόνες του Τέμπλου και οι Αγιογραφίες του Ι.Ν. Ευαγγελίστριας ΓΡΕΒΕΝΩΝ – Ο Μ. Γιαννούσης & ο Αιμιλιανός.
Οι Εικόνες του Τέμπλου και οι Αγιογραφίες του Ι.Ν. Ευαγγελίστριας ΓΡΕΒΕΝΩΝ –
Ο Μ. Γιαννούσης & ο Αιμιλιανός.
Το τέμπλο του Ι.Ν.
Ευαγγελίστριας Γρεβενών κατασκευάσθηκε και τοποθετήθηκε στον Ναό τον Οκτώβριο
του 1922 από τον τότε Μητροπολίτη Αιμιλιανό Β΄, ίσως με αφορμή του εορτασμού
της μνήμης του Αιμιλιανού Α΄ αλλά και του εορτασμού της απελευθέρωσης της πόλης
των Γρεβενών.
Οι εικόνες του τέμπλου έχουν όλες αγιογραφηθεί
στις Καρυές του Αγιου Όρους από τον μοναχό Σεραφείμ. Ο παπα-Σεραφείμ (κατά
κόσμον Λάζαρος Οφθαλμόπουλος του Θεοφάνους) κατάγονταν από το χωριό Μουταλάσκη
Καππαδοκίας όπου και γεννήθηκε το 1890. Προσήλθε στο Άγιο Όρος το 1907 όπου και
πέθανε το 1967. Διέμενε και αγιογραφούσε στο κελί του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου
που ανήκε στην Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας (και σήμερα χρησιμοποιείται ως
αντιπροσωπείο-κονάκι από το Μοναστήρι στις Καρυές). Στην διπλανή φωτογραφία του 1957 φαίνεται να έχει
αγιογραφήσει εικόνα του Προδρόμου, που φέρει τον ίδιο διάκοσμο και την ίδια
τεχνοτροπία με τις εικόνες του τέμπλου όπου έχει βάλει και την υπογραφή του.
Θεωρείται ένα από τους καλύτερους σύγχρονους αγιογράφους στο Αγιο Όρος.
Οι αγιογραφίες του Ιερού Ναού
ξεκίνησαν αρχικά από τον ζωγράφο και αγιογράφο Μανώλη Γιαννούση ο οποίος
αγιογράφησε τον Παντοκράτορα και την Πλατυτέρα στο Ιερό. Στη συνέχεια μετακόμισε
για δουλειές στη Θεσσαλονίκη.
Ο Μ. Γιαννούσης κατάγονταν από το Περιβόλι και
ασχολήθηκε από μικρός με τη ζωγραφική.
Στο κείμενο βλέπουμε την
μοναδική έγχρωμη εικόνα του Αιμιλιανού που κυκλοφορεί, σε εκπληκτική εκφραστικότητα, την οποία αγιογράφησε ο Μ. Γιαννούσης όπως
φαίνεται κάτω δεξιά (στην υπογραφή του).
Στη Θεσσαλονίκη η βασική του
δραστηριότητα ήταν του ξενοδόχου, αφού διατηρούσε από το 1963 μαζί με τα
αδέλφια του, το πολυώροφο Ξενοδοχείο «ΠΕΛΛΑ» επί της οδού Ίωνος Δραγούμη. Εξάδελφός
του ήταν ο επίσης γνωστός δικηγόρος της Θεσσαλονίκης Θαν. Γιαννούσης ο οποίος
διετέλεσε και Δήμαρχος της πόλης εκλεγμένος από το Δημοτικό Συμβούλιο μετά το
θάνατο του Μιχ. Παπαδόπουλου.
Για ορισμένα χρόνια ο Ναός
παρέμεινε σχεδόν αγιογράφητος καθόσον εσωτερικά πέραν της Πλατυτέρας και του
Παντοκράτορα υπήρχαν μόνο απεικονίσεις λουλουδιών
και διαφόρων σχημάτων από λαδομπογιά στου τοίχους.
Η εκτενέστερη αγιογράφηση, που σήμερα βλέπουμε στον Ναό,
έγινε με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Σεργίου ο οποίος στην αρχή εγκατέστησε τον
αγιογράφο Βασ. Βαρσάμη από την Κρανιά Ελασσόνας.
Ο Βασίλης Φαρμάκης του Αθανασίου (γεννήθηκε το 1951), μας
αφηγείται, ότι έλαβε τα πρώτα μαθήματα αγιογραφίας στο Άγιο Όρος από τον αδελφό
του Θεόφιλο το 1965, μέχρι το 1969. Ο Θεόφιλος είναι γνωστός αγιογράφος στο Αγιο Όρος ως
μέλος της ομάδας των Παχωμαίων[1].
Το 1987 ολοκλήρωσε ένα μεγάλο
μέρος αγιογραφιών στους πλάγιους τοίχους της Ευαγγελίστριας. Στη συνέχεια αγιογράφησε τον Άγιο Αχίλλειο και
την Αγία Παρασκευή της πόλης των Γρεβενών.
Ο δεύτερος αγιογράφος που
εισήλθε στην εκκλησία ήταν ο ζωγράφος και αγιογράφος της πόλης ο Αριστοτέλης
Βαρσάμης. Ο Α. Βαρσάμης γεννήθηκε το 1942 στο Μαυρονόρος Γρεβενών. Ζωγραφική
έμαθε στην Ζάκυνθο όπου μαθήτευσε κοντά στον Χρήστο Ρουσέα (πατέρας της Τζένης
Ρουσέα) από το 1954-62 οπότε και επέστρεψε στα Γρεβενά 20 χρονών.
Ο Α. Βαρσάμης αγιογράφησε το Ιερό καθώς επίσης ολόκληρη
την πλευρά της εξόδου μαζί με τον γυναικωνίτη. Εξακολουθεί να παράγει έκτοτε
αξιόλογο ζωγραφικό και αγιογραφικό έργο.
(Περισσότερα για τον Α. Βαρσάμη εδώ : https://www.scribd.com/document/350497065/%CE%A3%CF%85%CE%B6%CE%B7%CF%84%CE%AC%CE%BC%CE%B5-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%96%CF%89%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF-%CE%91%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF-%CE%91%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%B7-%CE%92%CE%B1%CF%81%CF%83%CE%AC%CE%BC%CE%B7)
[1] Οι Παχωμαίοι μέχρι πριν δύο δεκαετίες ήταν
οι πιο γνωστοί αγιογράφοι του Αγίου Όρους. Μετά το θάνατο του Γέροντος
Ιερομονάχου Ακακίου (που ήταν επίσης από την Ελασσώνα), μένουν τώρα δύο: Ο
Ιεροδιάκονος Θεόφιλος από Ελασσώνα, κατά κόσμον Φαρμάκης Γεώργιος του Αθανασίου
και της Ευαγγελίας, γεν. 1939, και ο Ιεροδιάκονος Χρυσόστομος από Κοζάνη, κατά
κόσμον Μεντέλης Θωμάς.
O I.N. της Ευαγγελίστριας Γρεβενών το 1911 (τότε Ι.Ν. Αγίου Αχιλλείου).
O I.N. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου (σήμερα) θεμελιώθηκε την 13
Ιουνίου 1908 ως Ι.Ν. Αγ. Αχιλλείου όταν μητροπολίτης της πόλης ήταν ο
Αγαθάγγελος Κωνσταντινίδης.
Η συνημμένη φωτογραφία εμφανίζει εξωτερική όψη του ναού το 1911 και
τραβήχτηκε από τους αδελφούς Μανάκια πιθανόν τις ημέρες της κηδείας του Μητρ.
Αιμιλιανού (© Aλεξ. Τζιόλας).
Λίγα λόγια για την αρχική
μορφολογία του Ναού : Όπως φαίνεται στη συνημμένη φωτογραφία του
1911 ο Ι.Ν. είχε το χαρακτήρα βασιλικής μετά τρούλου, με αποτμήσεις στη στέγη.
Κρίνοντας από αυτό που βλέπουμε, η σημερινή διαμορφωμένη εικόνα του ναού
μοιάζει να έχει ευρωπαϊκές επιδράσεις, όπως διαφαίνεται από την
μορφολογία των παραθύρων, των πεσσών της επέκτασης καθώς και του τρούλλου. Δεν
φαίνεται το αν ο τρούλος είναι ξυλόπηκτος ή από άλλο υλικό. Το γενικό
συμπέρασμα είνα ότι το κτήριο που φαίνεται είναι κλασσική μορφή ναού που
συναντάμε στη Βόρεια Ελλάδα κυρίως σε χωριά και κωμοπόλεις, του 18ου -
19ου αιώνα. Η ύπαρξη τέτοιου τρούλλου, με την έντονη υπερέκταση προς
τα πάνω, είναι σχετικά σπάνια.
Η πρώτη ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗ.
Μετά την ανέγερσή του ο ναός ανακαινίσθηκε την 1η Οκτωβρίου 1922, από τον
Μητροπολίτη Γρεβενών Αιμιλιανό Β΄ Δάγγουλα. Η ανακαίνιση ήταν στο εσωτερικό του
Ναού καθότι φωτογραφίες της δεκαετίας του 1930 και μετέπειτα δείχνουν ακόμη τον
ναό να έχει την ίδια μορφή.
Ετσι την 1/10/1922 αποδεικνύεται από τα ιστορικά στοιχεία ότι τοποθετήθηκε
το σημερινό τέμπλο της εκκλησίας το οποίο κατασκευάσθηκε στο Άγιο Όρος. Επίσης
στο Άγιο Όρος έχουν αγιογραφηθεί και αρκετές από τις εικόνες του
τέμπλου (από τον Ιερομόναχο Σεραφείμ στις Καρυές του Α.Ο.) καθώς
επίσης και η εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου η οποία φέρει επίχρυση
επικάλυψη. Όλες οι εικόνες είναι άριστης τεχνοτροπίας με τα πρόσωπα να
εμφανίζουν χαρακτηριστική αμεσότητα προς τον πιστό χωρίς να χάνουν την αγιοσύνη
τους. Ο ίδιος ο Μητροπολίτης Αιμιλιανός Β΄ αφιερώνει στον Ι.Ν. την εικόνα
του Χριστού ενώ άλλες οικογένειες της Πόλης των Γρεβενών (όπως π.χ. οικ.
Ζήση, οικ. Γούτσα, οικ. Σόλλα, οικ. Γίτσου κ.α.) αφιερώνουν εικόνες του
τέμπλου.
Η αλλαγή της
εξωτερικής μορφής του Ναού.
Από φωτογραφίες εποχής, προσωπικές μαρτυρίες που συγκεντρώσαμε αλλά και από φωτογραφίες εποχής
φαίνεται ότι στον Ι.Ν. έγιναν, σταδιακά, επεμβάσεις που αφορούσαν την μορφολογία του ναού και τον άλλαξαν τελείως την όψη του :
Αρχικά ο ναός είχε ένα καμπαναριό. Όμως περί το 1939 έχει ολοκληρωθεί η πρώτη βασική αλλαγή στην εξωτερική όψη του με το γκρέμισμα των δύο ''πτερυγίων του'' στον νάρθηκα (αριστερά- δεξιά που εξείχαν του βασικού κορμού) και τοποθετήθηκαν επίσης τα δύο νέα καμπαναριά.
Η δεύτερη επέμβαση βασικά στη στέγη έγινε επι Σφήνα και ολοκληρώθηκε επί Φιλίππου ο οποίος αφαίρεσε και τον τρούλο. Μαρτυρίες από ιερέα και από πιστούς που επισκέπτονταν τον ναό εκείνη την εποχή αναφέρουν ότι ο ναός παρουσίαζε προβλήματα στη στέγη του. Έτσι ο Μητρ. Φίλιππος αναγκάσθηκε (ίσως όχι μόνο γι’ αυτό αλλά και για άλλους λόγους που δεν είναι μέχρι τώρα γνωστοί) να προβεί στην αλλαγή της στέγης. Έτσι κατεδαφίστηκε η στέγη και ο τρούλλος της μέχρι το σημερινό ύψος. Με μία σύγκριση αρχικής και σημερινής φωτογραφίας φαίνεται ότι το ύψος της στέγης «χαμήλωσε» (πιθανόν μέχρι κάποιο σενάζ για στατικού λόγους ώστε να δέσει η υπάρχουσα στέγη με ασφάλεια). Ετσι ο Ναός πήρε τη σημερινή μορφή.
Αρχικά ο ναός είχε ένα καμπαναριό. Όμως περί το 1939 έχει ολοκληρωθεί η πρώτη βασική αλλαγή στην εξωτερική όψη του με το γκρέμισμα των δύο ''πτερυγίων του'' στον νάρθηκα (αριστερά- δεξιά που εξείχαν του βασικού κορμού) και τοποθετήθηκαν επίσης τα δύο νέα καμπαναριά.
Η δεύτερη επέμβαση βασικά στη στέγη έγινε επι Σφήνα και ολοκληρώθηκε επί Φιλίππου ο οποίος αφαίρεσε και τον τρούλο. Μαρτυρίες από ιερέα και από πιστούς που επισκέπτονταν τον ναό εκείνη την εποχή αναφέρουν ότι ο ναός παρουσίαζε προβλήματα στη στέγη του. Έτσι ο Μητρ. Φίλιππος αναγκάσθηκε (ίσως όχι μόνο γι’ αυτό αλλά και για άλλους λόγους που δεν είναι μέχρι τώρα γνωστοί) να προβεί στην αλλαγή της στέγης. Έτσι κατεδαφίστηκε η στέγη και ο τρούλλος της μέχρι το σημερινό ύψος. Με μία σύγκριση αρχικής και σημερινής φωτογραφίας φαίνεται ότι το ύψος της στέγης «χαμήλωσε» (πιθανόν μέχρι κάποιο σενάζ για στατικού λόγους ώστε να δέσει η υπάρχουσα στέγη με ασφάλεια). Ετσι ο Ναός πήρε τη σημερινή μορφή.
Η Εσωτερική αγιογράφηση
του Ναού.
Από μαρτυρίες προκύπτει ότι επι Φιλίππου ο Ναός δεν είχε αξιόλογη εσωτερική
αγιογράφηση. Οι μόνες μεγάλες και ολοκληρωμένες αγιογραφίες ήταν του
Παντοκράτορα και της Πλατυτέρας (στην κόγχη του Ιερού). Στου τοίχους υπήρχαν
διάσπαρτες «ελαιογραφίες» με απεικονίσεις λουλουδιών.
Η σημερινή αγιογράφηση που φέρει ο ναός ξεκίνησε το 1987 επι θητείας
Σεργίου Σιγάλλα με πρώτον να αγιογραφεί τον αγιογράφο Φαρμάκη. Στη συνέχεια
έγιναν (μέσω αφιερωμάτων) και από τον ίδιο άλλες αγιογραφίες στους τοίχους. Ο
αγιογράφος/ζωγράφος Αρ. Βαρσάμης μας λέει ότι αγιογράφησε το ιερό μετά την έλευσή
του από την Ζάκυνθο περί το 1988-89.
Στο υπέρθυρο στην μία από τις πλάγιες πόρτες αναφέρει ότι «Εν έτει 1908
μηνί Ιουνίω ετέθει ο θεμέλιος λίθος της ιεράς εκκλησίας Αγ. Αχίλλειος».
Για την ιστορία να σημειωθεί ακόμη ότι στην εκκλησία κάποιος έμπαινε αφού
ανέβαινε τρία σκαλιά, δηλ. σε σχέση με την σημερινή εξωτερική επιφάνεια του
αύλειου χώρου ο ναός ήταν ελαφρά υπερυψωμένος. Ακόμη πρέπει να προστεθεί ότι
αρχικά ο πρόναος είχε μικρή εσωτερική διαμόρφωση κατάλληλη ώστε να γίνονται
«κατηχητικά μαθήματα» από ιερείς της Μητρόπολης.
Επίσης η φωτογραφία που έχουν δημοσιεύσει η Αφοι Μανάκια είναι «γυρισμένη»
είδωλο (δηλ. εμφανίζεται η νότια πλευρά και όχι η βόρεια) και έτσι υπάρχει η
εντύπωση ότι οι πλάγιες πόρτες του ναού ανοίχτηκαν αργότερα ενώ στην πραγματικότητα
είναι εξ αρχής.
Απρίλιος 2017 - Μάιος 2018.
Αλέξανδρος Τζιόλας.
Subscribe to:
Posts (Atom)






